Gebedgroepen LKZ april 2025

Vrijdag 4 april – Gebedsavond LKZ Parkstad (Pastoor F. Sweer)
Locatie: RK Kerk van Terwinselen, Kerkrade
Programma in de kerk:

  • 19.00 uur: Heilige Mis
  • Aansluitend: Aanbidding van het Heilig Sacrament met rozenkransgebed
  • Tijdens de aanbidding is er gelegenheid tot biecht

Informatie: legioenkleinezielen@live.com


Zondag 27 april – Barmhartigheidszondag (Speciale Gebedsmiddag)
Locatie: Kerk St. Petrus Banden, Heer (Maastricht)
Programma:

  • 14.00 uur: Aanbidding van het Heilig Sacrament met o.a. rozenkransgebed, toewijding, liederen en biechtgelegenheid
    (minstens drie priesters aanwezig: Mgr. E. de Jong, pastoor P. Horsch en pastoor Vernooij)
  • 15.00 uur: Tantum Ergo en plechtige Eucharistische zegen
  • 15.10 uur: Gebed van de Barmhartigheidsrozenkrans en de litanie van de Goddelijke Barmhartigheid
  • 15.30 uur: Heilige Mis met orgelbegeleiding
    (Hoofdcelebrant: Mgr. E. de Jong)
  • 16.30 uur: Gezellig samenzijn met koffie, thee en Limburgse vlaai in gemeenschapshuis Aen de Wan (tot uiterlijk 18.30 uur)
  • Vanaf 16.45 uur: Verkoopstand met religieuze artikelen en gezondheidsproducten volgens de heilige Hildegard van Bingen

Zondag 27 april – Barmhartigheidszondag te Brugge (België)
Thema: Pelgrims van Hoop
Locatie: O.L.Vrouw Ter Potterie, 8000 Brugge

Programma:

  • 10.00 uur: Heilige Mis
  • Aansluitend: Aanbidding, gebed van het kroontje van H. Zuster Faustina en toewijding
  • 12.00 uur: Gezellige koffietafel met boterkoeken en belegde broodjes
  • Daarna: Filmvertoning Ziel en Zaligheid – Het bovenaardse ervaren
  • Einde: rond 15.00 uur

Bijdrage: €10
Inschrijven: via GSM: 0497 64 26 64

Meditatie H. Jozef

Meditatie: Jozef van Nazareth

De heilige Jozef vieren we op 19 maart en heel de maand maart wijden we aan hem toe.

Jozef was de wettelijk echtgenoot van Maria en voedstervader van Jezus. Maria heeft Jezus ontvangen van de heilige Geest tijdens haar verloving met Jozef. Omdat Maria al zwanger werd voordat zij samenleefden, kon Jozef haar aanklagen en volgens de joodse wet laten stenigen. Hij verkoos echter in stilte zich terug te trekken en haar niet in opspraak te brengen. In een droom werd hij verwittigd dat het kind in Maria’s schoot van de heilige Geest is en dat hij het kind “Jezus” moet noemen. Daarop wilde Jozef zich onverdeeld wijden aan de zorg voor moeder en Kind.

Omdat hij van het geslacht van David was, reisde hij met zijn hoogzwangere vrouw naar Bethlehem om zich te laten inschrijven, op bevel van Quirinus, de Romeinse bestuurder van het toenmalige Syrië. Daar werd Jezus geboren in de meest schamele omstandigheden. Er was geen plaats meer in de herberg en het jonge gezin moest zijn toevlucht zoeken bij de dieren in een stal.

De wrede en eerzuchtige koning Herodes vernam van de Magiërs uit het Oosten dat er in Bethlehem een Koning geboren was. Hij liet alle jongens van twee jaar en jonger aldaar vermoorden. Jozef werd van deze moordplannen tijdig in een droom verwittigd en vluchtte naar Egypte. Wanneer Herodes gestorven was, werd Jozef weer in een droom verwittigd dat hij kon terugkeren. Omdat Archelaus, de zoon van Herodes, van 4 vóór tot 6 na Christus heerste over Judea, Idumea en Samaria, wilde hij die streken vermijden en trok naar Nazareth in Galilea. Daar vestigde hij zich als timmerman.

Toen Jezus 12 jaar was, gingen Maria en Jozef mee op paasbedevaart naar Jeruzalem. Op de terugweg vonden ze nergens hun Kind meer. Na dagen zoeken, troffen ze Hem aan in de Tempel. Hierna maken de Evangelies geen melding meer van Jozef tenzij dat Jezus bekend stond als “de zoon van Jozef” en “de zoon van Maria”. Jozef werd nergens meer vernoemd, ook niet meer bij de veroordeling van Jezus, die stervend op het kruis Maria toevertrouwde aan de heilige Johannes, de geliefde leerling. Hierdoor wordt verondersteld dat Jozef al vroeg gestorven is.

De verering van de H. Jozef werd vooral bevorderd door de heilige mystica Birgitta van Zweden (+ 1373) en de Italiaanse volkspredikant, de heilige Bernardinus van Siena (+ 1444) en de heilige mystica Teresa van Avila (+1582). Het feest van de heilige Jozef werd definitief voor de Kerk op 19 maart voorgeschreven in het jaar 1621. Paus Pius IX (1846 – 1878) heeft hem in 1870 tot patroon van de Kerk verheven en ook tot de patroon van een zalige dood. We hebben alle reden om aan te nemen dat de heilige Jozef bij zijn sterven bijgestaan werd door Jezus en Maria.

Het gezin van Nazareth geldt als het model van het kleine christelijk gezin én van het grote gezin van de Kerk. Jozef heeft voor de materiële en geestelijke noden zorggedragen, alsook voor de bescherming. Hij heeft mee gezorgd voor de vrome, joodse en religieuze opvoeding van Jezus. De heilige Jozef is ook de patroon van de arbeid. Met zijn handen heeft hij gezorgd voor het brood voor zijn gezin, terwijl Jezus het Brood van eeuwige leven zal geven. Hij voorzag in het onderhoud van het gezin. In onze nood kunnen we beroep doen op zijn voorspraak. De woorden die de Farao van Egypte tot zijn volk zegt wanneer hij de aartsvader Jozef als hoogste van het land na hem verhief, gelden ook voor Jozef van Nazareth: “Ga maar naar Jozef en doe wat hij u zeggen zal” (Genesis 41, 55). Deze woorden zal Maria zeggen tot de bedienden op de bruiloft van Kana met betrekking tot Jezus: “Doe maar wat Hij u zeggen zal” (Johannes 2, 5).

De heilige Jozef is op bijzondere wijze de patroon van het innerlijk leven, het gebed en de stilte. In de moeilijkste ogenblikken van zijn leven, heeft Jozef geen raadgevingen gezocht bij mensen. Er is geen sprake van enige gedachtewisseling of discussie met anderen. Zowel Maria als Jozef zijn zuiver gericht op Gods plan en worden door Hem geleid. Jozef kreeg van God het licht langs dromen en hij heeft zonder aarzelen volgens deze ingevingen gehandeld. Dit waren geen zelfverzonnen wensdromen. Het waren goddelijke ingevingen aan iemand die alleen maar Gods eer zoekt. Zo wist hij dat zijn verloofde Maria een goddelijk Kind droeg.

Hierdoor kon hij ook vluchten voor de moordplannen van Herodes en na diens dood terugkeren. Daarom is de heilige Jozef de patroon van hen die de ingevingen van de heilige Geest verwachten en ook willen volgen. Tenslotte is de heilige Jozef ook de patroon van de stilte en de contemplatie. De Evangelies hebben geen enkel woord van hem bewaard, tenzij impliciet het woord Jezus. In zijn eerste droom verneemt hij over Maria: “Zij zal een Zoon ter wereld brengen, die gij Jezus moet noemen…” (Mattheus 1, 21).

Jozef wordt door Matteüs 1, 19 de “rechtvaardige” genoemd (Grieks: dikaios). We verstaan dit in de zin van het Hebreeuwse ”tsadiq” (Frans: le juste). Het is iemand die zijn energie niet verspilt aan allerlei afleidingen, maar al zijn krachten wijdt, juist aan hetgeen hij moet doen, tot eer van God en tot heil van de mensen die aan hem zijn toevertrouwd. Hij is het beeld van eerlijke, bescheiden rechtschapenheid, echte mannelijkheid en trouwe vaderschap.

Almachtige eeuwige God, bij de menswording van uw Zoon hebt Gij aan de heilige Jozef de allereerste zorg voor dit mysterie toevertrouwd. Wij vragen dat ook de Kerk bezorgd blijft om de vervulling van dit heil dat zij bewaart en dat haar gegeven is door Christus onze Heer, die met U leeft en heerst in de eeuwen der eeuwen. Amen.

door Pater Daniel Maes

Bezinning voor Aswoensdag

Aswoensdag 2025

Vandaag staan we stil bij carnaval en Aswoensdag. Op het eerste gezicht lijken ze tegenstellingen: eerst uitbundig feestvieren en dan ineens een periode van bezinning (oproep tot bekering en hoop).

Carnaval is een tijd van vreugde, ontmoeting en saamhorigheid. Een moment om samen te lachen, te dansen en het leven te vieren. Maar waarom vieren we dit feest eigenlijk? Tradities zijn meer dan alleen leuke gewoontes; ze geven ons identiteit en verbinden generaties. Carnaval is niet alleen plezier, het is ook een voorbereiding op wat komt: de Veertigdagentijd.

Aswoensdag markeert het begin van die Veertigdagentijd.

De priester zet een askruisje op je voorhoofd en zegt: “Bedenk wel, mens, dat je stof bent en tot stof zult wederkeren.” Het askruisje is een teken van boete en een nieuw begin. Het zegt ons dat we fouten maken, maar ook dat we steeds weer opnieuw kunnen beginnen.

De Veertigdagentijd is een periode van voorbereiding, een tijd om bewuster te leven en dichter bij God te komen. Misschien door iets op te geven, zoals social media of snoepen, of door juist iets extra’s te doen, zoals meer bidden, anderen helpen of eerlijker zijn tegenover onszelf en anderen. Jezus zelf trok veertig dagen de woestijn in om zich voor te bereiden op zijn missie. Ook wij worden uitgenodigd om deze tijd te gebruiken om te groeien in geloof in de Verrijzenis van Jezus en in liefde voor elkaar.

Dit jaar is bijzonder, want in 2025 vieren we een Jubeljaar met als thema ‘Pelgrims van Hoop’. Een pelgrim is iemand die op weg gaat, niet zomaar, maar met een doel. Wij worden uitgenodigd om pelgrims te zijn, mensen die met hoop de toekomst tegemoet gaan. Ondanks de uitdagingen van het leven, blijven we vertrouwen op Gods liefde en belofte van vrede.

Misschien voelt het spannend of ongemakkelijk om met een askruisje rond te lopen. Wat zullen anderen denken? Is het niet ouderwets? Het zegt: “Ik sta stil bij mijn leven. Ik wil groeien. Ik kies ervoor om met God op weg te gaan.” Niet omdat we perfect zijn, maar omdat we willen werken aan een beter leven.

Dus laten we deze overgang van carnaval naar Aswoensdag aannemen. Het feest van vreugde leidt naar een tijd van bezinning, en samen bereiden we ons voor op het hoogtepunt: Pasen, het feest van de Verrijzenis van Christus uit de dood en daardoor (hoop op) nieuw leven. Laten we pelgrims van die hoop zijn, mensen die vooruitkijken met vertrouwen en geloof.

Moge deze Veertigdagentijd en het Jubeljaar 2025 een zegen voor ons zijn. Amen.

Pastoor Geudens

Tweede zondag van het Jubeljaar 2025

Tweede zondag door het Jaar C 2025

Jubeljaar 2025: Pelgrims van de Hoop

Er was eens… Zo begint een sprookje. Er was eens een bruiloft. In Gods Woord, de Bijbel wordt zo’n bijzonder moment vaak aangeduid met: “Op de derde dag…” Dat zien we ook vandaag in het evangelie. Op de derde dag was er een bruiloft in Kana. Iets bijzonders staat te gebeuren. Het heeft iets sprookjesachtigs: een feest waar iedereen naar heeft uitgekeken.

In de tijd van Jezus was het niet vanzelfsprekend om een groot bruiloftsfeest te geven. Maar als het zover kwam, werd er alles op alles gezet. Maria was een van de gasten en nam Jezus mee. Zelfs zijn vrienden mochten komen. Het was een feest van overvloed, met goed eten en vooral goede wijn. Maar midden in de vreugde gebeurde het onvoorstelbare: de wijn raakte op. Het feest dreigde in schaamte en teleurstelling te eindigen. Wat zouden de gasten denken? Hoe zou het bruidspaar dit ooit goedmaken?

In het Jubeljaar 2025, wanneer we stilstaan bij het thema Pelgrims van de Hoop, nodigt dit evangelieverhaal ons uit om verder te kijken. Het leven, net als een bruiloft, is niet altijd maakbaar. Moderne mensen denken alles te kunnen plannen: van hun carrière tot hun gezinsleven. Veel bruidsparen kiezen deze evangelielezing voor hun huwelijksviering, omdat het over een bruiloft gaat. Maar ze zien niet altijd hoe dit evangelieverhaal ook over hen gaat. Zij denken beter voorbereid te zijn dan het bruidspaar van Kana. Hun gastenlijst is zorgvuldig samengesteld, het eten en drinken afgemeten. Hen zal niets overkomen, denken ze.

Maar wij, pelgrims van de hoop, weten beter. Geluk is niet planbaar. Het leven loopt vaak anders dan gedacht. Zelfs de beste plannen kunnen worden verstoord door onverwachte gebeurtenissen: ziekte, verlies, relatieproblemen. Soms raakt de liefde verwaterd of raken we de energie kwijt om verder te gaan… De wijn, symbool van vreugde en verbinding, lijkt op te raken. Hoe houden we de hoop levend in zulke momenten?

In het evangelie van vandaag wijst Maria ons de weg. Zij ziet de nood en zegt: “Doe maar wat Hij jullie zeggen zal.” Deze woorden zeggen ons dat we niet alles zelf in de hand hoeven te houden. We mogen vertrouwen op het kompas van het evangelie. Juist in een tijd waarin we proberen ons leven strak te organiseren, leren deze woorden ons om los te laten en open te staan voor wat God ons wil geven.

Als pelgrims van de hoop worden we uitgenodigd om anders naar ons leven te kijken. Niet alles draait om controle of perfectie. Waar liefde, zorg en trouw worden gepraktiseerd, gebeurt er iets wonderlijks. Daar wordt water in wijn veranderd. Daar vinden we vreugde en hoop, zelfs in momenten van tegenslag.

Dit Jubeljaar is een oproep om opnieuw vertrouwen te hebben, niet alleen in ons eigen kunnen, maar in de kracht van Gods liefde. Maria wijst ons de richting, en Jezus geeft ons overvloed, zelfs als alles op lijkt te raken. Vragen we kracht van Boven om te blijven hopen, blijven liefhebben, en blijven bouwen aan een wereld waarin Gods genade zichtbaar wordt.

Want waar liefde is, wordt alles nieuw. Water wordt wijn. Hoop wordt werkelijkheid. Amen.

Pastoor Geudens

Gebedsgroep Venlo, Venray, Smakt, 12 januari 2025

Gebedsgroep 12 januari 2025

M.     Mijn Jezus, ik ben er.

J.      Mijn kleine getrouwe.

M.     Het is zo goed om hier te zijn vóór U.

J.      Zo weinig mensen denken er zo over.

M.     Gij hebt toch veel vrienden.

J.      Gelukkig… Laat u door de Liefde dragen, tot aan de Top. De opgang van een ziel versterkt haar vooruitgang naar het Hoogste Goed. Hoe meer gij Me zult beminnen, des te meer zal Ik u verteren, des te meer ook zal Ik uw kleine ziel reeds op aarde verrijken voor het hoger welzijn van hen die ontvankelijk zijn voor mijn Tederheid; die Tederheid werd aan de kleinste van de mijnen geopenbaard.

M.     Wat een onuitsprekelijk mysterie onthult Gij mij!

J.      Alles is mysterie in de barmhartige Liefde, maar slechts zij die de ziel van een arme hebben, kunnen dit ontdekken. De verscheurende kreet van mijn Liefde roept de mensen op tot bekering. Zij horen mijn Stem niet. Moet Ik nog lijden om het lijden van de wereld? Mijn kindje, gij zijt een schat, een leven dat zijn bladeren verliest en dat zich door mijn genade tot in eeuwigheid voortplant, elke dag een beetje meer. Hierover moet ge mediteren, want het is een mysterie dat Ik voor u ontsluier en dat uw hart raakt.

Overdenking

door pastoor Geudens

Sta even stil en luister naar de stem van de Liefde die in deze woorden klinkt. Het is een uitnodiging om je hart te openen, je geest te verheffen en je ziel te laten leiden naar het Hoogste Goed. Laat je dragen door de Liefde, tot aan de Top.

De weg van de ziel naar God is een roeping, een uitnodiging om te volgen. Hoe meer je God bemint, des te meer zal Hij je vervullen met Zijn oneindige liefde en genade. Jouw kleine, onvolmaakte ziel kan een werktuig worden van Zijn tederheid, een baken van hoop en troost voor hen die verloren dreigen te raken.

Om deze Liefde echt te ontdekken, word je uitgenodigd je hart leeg te maken van wereldse trots en verlangens. Alleen een ontvankelijk hart kan de volheid van Zijn Liefde ontvangen.

Jezus roept je vandaag. Zijn Liefde klinkt als een dringende oproep in de chaos van de wereld. Hij roept ons tot ommekeer en bekering, maar velen horen Zijn stem niet. Ze zijn verzonken in de zorgen van het leven, afgestompt door zonde of onverschilligheid. Toch blijft Jezus roepen, en blijft Hij lijden om de wereld te redden.

Ben jij bereid Zijn stem te horen? Ben jij bereid je hart te openen voor deze Liefde die alles geeft en niets terughoudt?

Hoe kwetsbaar of gebroken je leven ook lijkt, het kan een kostbare schat worden in Gods handen. Het mysterie van Zijn Liefde wordt geopenbaard aan hen die stil durven worden, die bidden en toelaten dat Zijn genade hun hart raakt.

Overdenk deze woorden en laat ze doordringen. Jezus verlangt ernaar je te verrijken, niet alleen voor jouw ziel, maar ook om een zegen te zijn voor de wereld. Hij wil jouw leven gebruiken om anderen naar Hem te leiden.

Keer je tot de Bron van het Leven. Laat je vervullen door Zijn Liefde, die niet vernietigt maar vernieuwt, die niet afneemt maar geeft in overvloed. Wees niet bang om los te laten wat je vasthoudt en je hart te openen om Jezus binnen te laten.

Vandaag, nu, is het moment om ja te zeggen op de roep van Zijn Liefde. Laat Jezus je leiden en dragen tot aan de Top. Dit is Zijn uitnodiging: een oproep om te leven in het licht van Zijn genade en vrede.

Pastoor Geudens

Bidden met Maria in de Adventstijd

Boodschap van de H. Maagd Maria op 25 november in Medjugorje: “Lieve kinderen! In deze genadevolle tijd van verwachting wil ik jullie uitnodigen dat het gebed tijdens de advent een gezinsgebed wordt. Op een bijzondere manier, lieve kinderen, die ik teder omhels, moedig ik jullie aan om te bidden voor vrede in de wereld, zodat vrede mag zegevieren over vredeloosheid en haat. Dank dat je aan mijn oproep gehoor hebt gegeven.”

Voorbede: Gebed voor de Advent en Vrede

Goede God en Vader,
in deze genadevolle tijd van verwachting,
komen wij samen (als gezin) om U te danken voor Uw aanwezigheid onder ons.
Wij vragen U, help ons om in deze Adventstijd ons gebed te verdiepen
en samen als gezin en kerkgemeenschap te bidden met een open hart.

Wij brengen in het bijzonder de wereld bij U,
met al haar onrust, strijd en haat.
Heer, laat Uw vrede zegevieren in de harten van alle mensen,
opdat liefde en verzoening de plaats mogen innemen van verdeeldheid en geweld.

Omarm ons met Uw warmte en leid ons in Uw licht,
zodat wij lichtjesdragers mogen zijn in een vaak donkere wereld.

Door Christus onze Heer…

Hoogfeest Christus Koning van het Heelal

Wanneer we aan Christus denken, is een koning niet het eerste beeld dat in ons opkomt. Toch noemt Jezus zichzelf in het evangelie een koning. Hij laat echter zien dat zijn koningschap niet draait om macht of afstandelijkheid, maar om waarheid, nabijheid en liefde. Christus is gekomen om getuigenis af te leggen van de Waarheid: Hij is de Weg, de Waarheid en het Leven. Tegelijkertijd omvat zijn koningschap rechtvaardigheid; Hij spreekt recht over goed en kwaad. “Wanneer de Mensenzoon komt in zijn heerlijkheid…” zal Hij de mensheid scheiden in twee groepen. Zijn rol als rechter weerspiegelt een eerlijk oordeel over ons leven.

Het beeld van een oordeel met de dreiging van “de eeuwige straf” roept vaak vragen op. Wat zegt dit over God? En hoe waarderen we Christus’ koningschap in deze context? Het antwoord ligt in zijn verbinding met de mensheid. Zijn koningschap is niet gebaseerd op afstand of harde macht, maar op medeleven en nabijheid. Hij identificeert zich met de kleinsten, de zwaksten en de meest kwetsbaren in onze samenleving. Christus’ getuigenis van de waarheid laat zien dat Hij ons uitnodigt om diezelfde waarheid te zoeken door liefde en zorg voor anderen.

In zijn toespraak over het laatste oordeel maakt Jezus duidelijk dat Hij aanwezig is in de hongerigen, de dorstigen, de vreemdelingen, de zieken en de gevangenen. Hij zegt: “Wat je voor een van de geringsten van mijn broeders hebt gedaan, heb je voor Mij gedaan.” Hieruit blijkt dat Christus niet alleen over de waarheid spreekt, maar deze ook belichaamt door zijn identificatie met de ander. Zijn oproep is een uitnodiging om Hem te ontmoeten in onze naasten, door concrete daden van liefde en gerechtigheid.

Het oordeel dat Christus als koning uitspreekt, roept ons op om bewust te leven. Het gaat er niet alleen om wat we geloven, maar ook om wat we doen. Zijn waarheid vraagt om keuzes: kiezen we voor liefde, goedheid en rechtvaardigheid, of laten we ons leiden door egoïsme en onverschilligheid? Jezus’ boodschap is echter geen oproep tot angst, maar een uitnodiging tot actie en verandering. Door te handelen in liefde, ontmoeten we Hem – soms zonder het te beseffen – in de ander.

Jezus spreekt over “alle volken”. Zijn koningschap en oordeel zijn universeel: gelovig of niet, christen of anders, iedereen wordt beoordeeld door Christus, die de harten kent. Dit kan onzekerheid oproepen, maar ook hoop: Hij kijkt niet alleen naar onze tekortkomingen, maar ook naar onze oprechte pogingen om goed te doen. Zijn waarheid nodigt ons uit om zonder angst te kiezen voor een leven van liefde en zorg.

Ondanks onze tekortkomingen is er hoop. Door ons te laten voeden door Gods Woord en de Eucharistie kunnen we groeien in liefde en gerechtigheid. Zo worden we steeds meer getuigen van de Waarheid die Christus zelf is. Moge we op die dag horen: “Kom, gezegenden van mijn Vader, en ontvang het Rijk dat voor u gereed is sinds de grondvesting van de wereld.” Amen.

33e Zondag door het jaar

33e zondag door het jaar B 2024

Evangelie: Mc. 13,24-32

De lezingen van vandaag roepen op tot bezinning met hun boodschap: “Pas op, de wereld vergaat.” Deze woorden passen bij het najaar, met stormen, vallende bladeren en kale bomen die ons eraan herinneren dat de zomer voorbij is. Planten worden beschermd tegen kou en vorst, maar we weten dat het einde van de zomer niet het einde van de wereld betekent. De natuur keert terug: na de winter volgen lente en zomer, en alles bloeit weer op. Het leven gaat door.

Toch voelt het voor sommigen alsof de wereld vergaat. Denk aan de slachtoffers van natuurrampen zoals tsunami’s, aardbevingen of vulkaanuitbarstingen. De verwoesting is enorm en het kan lijken alsof alles verloren is. Maar ook dan herpakken mensen zich, bouwen huizen opnieuw op en proberen hun leven zin te geven. Ondanks de pijn en ellende blijft er toekomst.

Dit gevoel van ondergang kan ook persoonlijk zijn. Mensen die geconfronteerd worden met een ongeneeslijke ziekte of een ernstige handicap ervaren dat hun wereld instort. Gewoontes en zekerheden verdwijnen, en hun leven wordt ingrijpend beperkt. Toch hoeft dit niet het einde te zijn. Zelfs in moeilijke omstandigheden kan het leven waardevolle momenten bieden. Het vergt kracht en doorzettingsvermogen, maar ook met beperkingen kan het leven zinvol en mooi zijn.

In het evangelie klinkt dezelfde waarschuwing: wees voorbereid, want het einde kan elk moment komen. Vroeger werd deze boodschap vaak met angst gebracht, om mensen aan te sporen in “staat van genade” te zijn. Jehova’s getuigen waarschuwen nog steeds van deur tot deur voor het einde der tijden. Maar angst is geen goede leermeester. In plaats daarvan is het waardevol om na te denken over de betrekkelijkheid van ons bestaan. Niet om bang te worden, maar om wijs om te gaan met de tijd die we hebben.

Een oude wijsheid luidt: “Leef elke dag alsof het je laatste is.” Dit is geen oproep tot angst, maar een uitnodiging om bewust en voluit te leven. Stel niet uit wat je vandaag kunt doen, want kansen komen niet altijd terug.

Denk aan de man die jarenlang spaarde voor later en zichzelf niets gunde. Toen hij met pensioen ging, kreeg hij een hersenbloeding en bracht hij de rest van zijn leven in een rolstoel door. “Had ik maar eerder van mijn geld genoten,” dacht hij. Of de vrouw die een bezoek aan haar vader steeds uitstelde. Toen hij onverwachts overleed, bleef zij achter met diepe spijt.

Deze hebben een belangrijk inzicht: stel belangrijke keuzes en kansen niet uit. Leef in het moment en grijp de mogelijkheden die vandaag biedt. Dit draagt bij aan je eigen geluk én dat van anderen. Carpe diem – pluk de dag – en geef je leven bewust richting, zodat je later geen spijt hebt van gemiste kansen.

32e Zondag door het jaar

In die tijd waarschuwde Jezus zijn leerlingen voor de schijnheilige houding van de schriftgeleerden. Deze religieuze leiders genoten van hun status, droegen lange gewaden, en liepen met trots over de markt, waar ze eer en respect ontvingen. In de synagoge en aan tafel zochten ze naar de beste plaatsen, verlangend naar aanzien en erkenning. Ze baden lange gebeden, maar niet uit oprechte toewijding; het was enkel voor de show. Tegelijkertijd profiteerden ze van de kwetsbaren in hun gemeenschap, zoals weduwen, door bezittingen van hen af te nemen. Jezus sprak hard over hen en waarschuwde dat deze houding uiteindelijk tot een streng oordeel zou leiden.

Terwijl Jezus sprak, stond Hij in de Tempel, tegenover de offerkist, waar mensen hun gaven kwamen brengen. Rijke mensen gooiden grote bedragen in de kist; het geluid van hun koperstukken klonk luid. Ze gaven vanuit hun overvloed en hadden genoeg over om er comfortabel van te leven. De leerlingen zagen dit en dachten misschien dat deze grote giften waardevoller waren dan de kleinere offers.

Maar toen kwam er een arme weduwe naar de offerkist. Ze had slechts twee kleine muntjes, alles wat ze bezat om van te leven. Zonder enige aarzeling liet ze deze muntjes in de kist vallen, een offer van ware toewijding. Jezus zag het gebeuren en riep zijn leerlingen bij zich. “Kijk naar deze weduwe,” zei Hij. “Ze heeft meer gegeven dan al die rijken bij elkaar. Waar anderen gaven van hun overvloed, heeft zij gegeven van wat ze nodig heeft om van te leven. Ze heeft alles geofferd wat ze had.”

Met deze woorden maakt Jezus duidelijk dat het niet de grootte van het geschenk is dat telt, maar de intentie en het offer dat ermee gepaard gaat. Hij prees de weduwe om haar oprechte toewijding. Ze gaf niet om gezien te worden of erkend te worden door anderen; haar gift kwam uit een oprecht hart. Waar de rijken gaven vanuit hun rijkdom, gaf zij vanuit haar armoede en zonder de zekerheid dat ze de volgende dag genoeg zou hebben om van te leven. Ze vertrouwde erop dat God voor haar zou zorgen.

In de daad van deze weduwe zag Jezus een voorbeeld van ware geloofsliefde en dienstbaarheid. Net zoals zij alles gaf wat ze had, zou Jezus zelf binnenkort zijn leven geven voor de redding van de wereld. Hij ziet haar als een voorafbeelding van zijn eigen offer. Hij wilde dat zijn volgelingen begrepen dat ware toewijding draait om geven zonder iets terug te verwachten en dat het geloof niet over uiterlijke vertoning gaat, maar over een liefdevol hart dat bereid is om alles te geven.

Met haar groots gebaar laat de weduwe zien wat het betekent om werkelijk lief te hebben. Ze gaf vanuit haar hele wezen, vertrouwend op Gods zorg. Jezus nodigt zijn volgelingen uit om diezelfde houding van overgave aan te nemen: om met een zuiver hart te geven, niet voor eer of status, maar uit echte liefde. Zo toont de arme weduwe dat rijkdom van geloof ligt in een nederig en oprecht hart.

31e Zondag door het Jaar

Jaar B, 2024

Onze maatschappij is gevuld met regels en voorschriften, opgelegd door de overheid om elk mogelijk risico uit te sluiten. Natuurlijk zijn regels nodig, maar soms moeten ze worden opgeschoond, want regels die niet langer van nut zijn, kunnen leiden tot verwarring. Het is dan ook niet vreemd dat velen zich afvragen: “Waar draait het nu eigenlijk om?”

Dit menselijke verlangen naar regels is ook in de Kerk altijd aanwezig geweest. De oudere generaties herinneren zich vast nog de vele kerkelijke voorschriften, waarvan de betekenis niet altijd even duidelijk was. Maar in de tijd van Jezus was de situatie zelfs nog complexer. De joodse gemeenschap kende toen 365 voorschriften, een enorme uitwerking van de oorspronkelijke tien geboden die Mozes op de berg Sinaï aan het volk had gegeven. Schriftgeleerden en farizeeën zagen nauwlettend toe op naleving, soms met grote strengheid, zoals het sabbatsgebod. Toen Jezus op sabbat een zieke genas, kreeg Hij het verwijt dat dit werk niet op de heilige rustdag hoorde.

Geen wonder dat iemand bij Jezus komt met de vraag: “Wat is nu eigenlijk de kern van alles?” De man is geraakt door Jezus’ woorden en zoekt een eenvoudig antwoord. Jezus gaat echter niet in op de details van elk voorschrift. Hij wijst de luisteraars op de kern van Gods gebod, zoals elke Jood die kende: “Luister, Israël! Bemin de Heer, uw God, met heel uw hart, ziel en verstand… en bemin uw naaste als uzelf.” Deze twee geboden zijn als de twee kanten van dezelfde medaille. Jezus brengt het oerwoud van regels terug tot deze basis.

Jezus begint bij de liefde voor God, want God is een God van mensen. Het is Zijn liefde die wij beantwoorden door lief te hebben. Jezus zelf is hierin ons voorbeeld; Hij roept op tot geloof en liefde. Deze twee horen samen en versterken elkaar. Geloof zonder liefde verarmt ons, en liefde zonder geloof verliest haar diepere wortels. Jezus is onze inspiratie en norm, niet onze eigen opvattingen. Zonder dit kompas glijden we af en maken we onszelf tot de maatstaf, zoals de normvervaging in onze maatschappij laat zien.

Wat is dan belangrijk in het leven? Het antwoord dat Jezus ons geeft, is eenvoudig en richtinggevend: Bemin God en bemin je naaste. Met dit kompas kunnen we ons leven koers geven, ook in de complexe wereld van vandaag, vol nieuwe uitdagingen. Jongeren zoeken naar de juiste invulling van hun leven, gebaseerd op integriteit en waarheid. Ze staan voor veel keuzes en snelle veranderingen. In deze wereld zoeken we allemaal naar een anker, een basis die ons denken en handelen richting geeft: de liefde voor God en de naaste.