Op deze 15e zondag door het jaar willen we stilstaan bij de vruchtbaarheid van het Woord van God. Misschien vraagt u zich af wat dat precies betekent. Wel, in de eerste lezing uit het boek Jesaja wordt ons verteld dat het Woord van God te vergelijken is met regen die de aarde vruchtbaar maakt. Net zoals regen en sneeuw uit de hemel vallen en de aarde drenken, waardoor ze vruchtbaar wordt, zo verwacht het Woord van God ook een vruchtbare uitwerking bij ons; we keren niet vruchteloos terug naar God! Dat is tenminste de bedoeling.
Om dit beter te begrijpen, kijken we naar het bekende verhaal van de zaaier in het evangelie. Jezus vertelt ons dat het Woord van God verschillende reacties oproept, afhankelijk van hoe mensen het ontvangen.
Sommigen hebben een gesloten hart en laten het Woord van Gods Liefde niet binnen, net zoals zaad dat op een weg valt en door vogels wordt weggepikt. Anderen ontvangen Gods Woord van liefde, vergeving en barmhartigheid met blijdschap, maar hun reactie daarop blijft oppervlakkig en kan niet standhouden wanneer ze geconfronteerd worden met moeilijkheden. Er zijn ook mensen die verstikt worden door wereldse zorgen en verleidingen, waardoor Gods Barmhartige Liefde geen vruchtbare grond vindt om in te groeien.
Maar er zijn ook mensen die het Woord van God horen, begrijpen en liefhebben en het in hun leven vruchtbaar laten worden.
Het heilig Evangelie van deze zondag nodigt ons uit tot zelfreflectie; nadenken over onze eigen situatie. Hoe ontvangen wij Gods Woord en Gods persoonlijke aandacht en liefde voor ons? Staan we open voor Zijn boodschappen van barmhartigheid en laten we Zijn werken in ons toe om zo vrucht te dragen in ons leven? Of worden we te veel afgeleid door wereldse zorgen en laten we ons meeslepen door oppervlakkigheid? Het is belangrijk om hierover na te denken en eerlijk naar de toestand van ons hart te kijken. Laten we ons openstellen voor Gods liefde, zodat Jezus diep in ons hart kan wortelen en we samen met Hem vruchten kunnen dragen.
We moeten begrijpen dat het Woord van God niet tevergeefs uitgesproken mag worden… De Blijde Boodschap heeft tot doel wederkerigheid te bewerkstelligen. Net zoals regen en sneeuw de aarde vruchtbaar maken, mag ons leven niet leeg of zonder resultaat terugkeren naar God. We worden opgeroepen tot verandering en actie, tot het voortbrengen van vruchtbare resultaten in ons leven.
Laten we vandaag bidden dat ons hart ontvankelijk mag worden voor het liefdevolle Woord van God. Moge Gods genade u en ons helpen om naar Jezus te luisteren en ontvankelijk voor Hem te blijven. Net zoals regen de aarde vruchtbaar maakt, mogen wij – als Zijn schepselen – vruchtbaar worden en aan de wereld tonen dat we oprechte leerlingen van Jezus zijn. Amen.
Pleidooi om te leven vanuit de Geest van Christus. Wie zich laat leiden door deze Geest zint ook op de dingen van de Geest.
De heilige Paulus keurt in het begin van zijn brief aan de Romeinen het immorele gedrag en het tegennatuurlijke huwelijksleven ondubbelzinnig af. Er is geen sprake van enige “inclusiviteit” tenzij door bekering, zoals Jezus aan de overspelige vrouw zegt: “Ook Ik veroordeel u niet; ga heen en zondig van nu af niet meer” (Johannes 8, 11). Zo heeft de Kerk doorheen de eeuwen Jezus’ leer ook begrepen. Juist in deze tijd van het jaar vierden we grote heiligen die als martelaar gestorven zijn omdat ze trouw bleven aan deze leer en zich niet wilden aanpassen aan de heersende opvatting. De kanselierThomas More en de kardinaal John Fisher belandden beide in de gevangenis en werden in 1535 onthoofd omdat ze in Engeland de huwelijksbreuk van Hendrik VIII niet wilden goedkeuren. In de Latijnse liturgie worden ze op 22 juni gevierd. Zij volgden het voorbeeld van Johannes de Doper die door Herdodes gevangengezet werd en onthoofd. Johannes had de koning gezegd dat het hem niet toegestaan is de vrouw van zijn broer te nemen. Dit wordt gevierd op 29 augustus zowel in oost als west. De morele perversiteit met een genderideologie, openlijk gepromoot door een machtige homolobby gaat nu nog veel verder. Deze lobby is in staat om verantwoordelijken en politici, die dit wangedrag afkeuren, te censureren en zelfs te ontslaan en te straffen. Wie nu de leer van het Evangelie openlijk verkondigt tegen deze ruim verspreide ontsporingen in, kan zowel in de Kerk als in de maatschappij vervolgd worden.
Na de universele heerschappij van de zonde aangetoond te hebben spreekt Paulus nu over het heil voor allen en het christelijk leven: “Thans is echter, buiten de wet om, Gods gerechtigheid openbaar geworden … die zich door het geloof in Jezus Christus meedeelt aan allen die geloven, zonder enig onderscheid” (Romeinen 3, 21v). Abraham geldt hierbij als de vader van de gelovigen. Hij geloofde immers in de beloften van God dat hij de vader zou worden van een zeer groot geslacht, ondanks het feit dat hij en zijn vrouw Sara al hoogbejaard waren. Welnu, door dit geloof is hij gerechtvaardigd, en wel voordat hij de besnijdenis aanvaardde. Het zijn dus niet de werken die rechtvaardig maken maar het geloof. Hierdoor wordt Gods liefde in ons hart uitgestort. Adamis hier de voorafbeelding van Christus, de nieuwe Adam: “Zoals door de ongehoorzaamheid van één mens allen zondaars werden, zo worden door de gehoorzaamheid van één allen gerechtvaardigd” (5, 19). Christus heeft door zijn dood al het nodige werk gedaan en onze schuldbrieven vernietigd. Door zijn verrijzenis kunnen we deelnemen aan het leven van de goddelijke Drie-eenheid. Hier kunnen we bij aansluiten door ons geloof en de doop: “Door de doop in zijn dood zijn wij met Hem begraven, opdat ook wij, zoals Christus door de macht van zijn Vader uit de doden is opgewekt, een nieuw leven zouden gaan leiden” (6, 4). Ziedaar de twee levens in ons. Ons aardse leven met zijn vleselijke begeerten leidt ons naar de zonde en de zonde brengt ons naar de dood. Een leven vanuit het geloof en de doop in Christus leidt ons naar “de wet van de Geest” en “het nieuwe leven van de Geest”. Het is niet voldoende het goede te willen, we moeten het ook doen en dat komt niet vanzelf. Hiervoor moeten we heel ons leven een geestelijke strijd voeren: “Ik ben mij bewust dat er in mij, dat wil zeggen in mijn eigen leven, niets goeds huist. De goede wil ligt binnen mijn bereik maar niet de goede daad. Ik doe niet het goede dat ik wil maar wel het kwade dat ik niet wil… Aan mijzelf overgelaten dien ik dus met mijn rede de wet van God maar in mijn dagelijks leven de wet van de zonde” (7, 18v.25). Hieruit volgt zijn pleidooi om te leven vanuit de Geest van Christus. Wie zich laat leiden door deze Geest zint ook op de dingen van de Geest. Dan zijn we waarlijk kinderen van God en dus wettelijke erfgenamen. Dan kunnen we ook bidden zoals Jezus bad en zeggen: Abba, Vader! Ons lichaam blijft dan wel aan de dood gewijd, maar onze geest leeft. Vandaar ook de grote belofte: “Als de Geest van Hem die Jezus heeft opgewekt van de doden in u woont, zal Hij die Christus Jezus van de doden heeft doen opstaan, ook uw sterfelijk lichaam eenmaal levend maken door de kracht van zijn Geest, die in u verblijft” (8, 11).
Om dit gedeelte af te ronden geeft Paulus ons zijn “koninklijk visioen” van de schepping (8, 18-26). Alle huidige vormen van lijden (het Griekse “pathèta” is meervoud) samen wegen niet op tegen de heerlijkheid die ons te wachten staat. De schepping wordt vervolgens gezien als een moeder in barensweeën die in haar pijnen vol verwachting uitziet naar de geboorte van het nieuwe leven, nl. het openbaar worden van de volle glorie van de kinderen Gods. Dit is “het nieuwe heelal” (Apocalyps 21, 5), het hemelse Jeruzalem, de heilige stad van God, waarin God alles in allen zal zijn. Ook de schepping zal delen in de glorierijke vrijheid van de kinderen Gods. Met de oerzonde heeft het eerste mensenpaar de harmonie verbroken met God en hieruit zijn vervolgens alle andere ontwrichtingen voortgekomen: met zichzelf, met de medemens en met de natuur. Het lijden in de wereld en de mensheid is op zichzelf zinloos maar krijgt wel zin in het licht van deze omvorming. Ieder lijden kan een mozaïek worden voor onze verrijzenis en omgekeerd is er geen deelname aan de verrijzenis mogelijk tenzij doorheen lijden en sterven. Dit is ons huidige christelijke leven in geloof, hoop en liefde. Het vraagt standvastigheid, volharding en geduld. Ons leven hier op aarde zal altijd gepaard gaan met lijden en strijd omdat het hier niet onze eindbestemming is. Onze blik en ons hart zijn gericht op het blijvende geluk in God, de intrede in het leven van de Drie-eenheid. Zoals een kind in de moederschoot zich geen enkele voorstelling kan maken van het leven van een volwassene in de wereld, zo kunnen ook wij ons het leven in de Drie-eenheid niet voorstellen.
Op maandag na Pinksteren (van oudsher tweede Pinksterdag genoemd) viert de Kerk de gedachtenis van Maria, Moeder van de Kerk. Hiermee brengt de Kerk op passende wijze een bijzonder aspect van het pinkstergebeuren naar voren: de Heilige Geest daalt neer over de apostelen die in gebed met Maria verenigd zijn. Zo is Maria geworden tot Moeder van de Kerk en beschermster van de opdracht om het evangelie onder de volken te verkondigen.
Verdieping
Dierbare broeders en zusters,
Vandaag komen we samen in de viering voor Maria, onze Moeder in de hemel, die wereldwijd wordt geëerd als Moeder van de Kerk. Deze titel gaat verder dan alleen het besef dat Maria onze moeder is. Als moeder van Christus speelt ze een bijzondere rol in de geboorte en groei van de Kerk. Ze is verbonden met de komst van de Heilige Geest op Pinksteren en maakt deel uit van de eerste kerkgemeenschap. Al in de tijd van Augustinus werd ze Moeder van de Kerk genoemd en sindsdien wordt ze op deze speciale dag, maandag na Pinksteren, geëerd.
Maria is niet alleen een moeder voor ieder van ons persoonlijk, maar ook voor de hele Kerk. In een tijd van individualisme herinnert haar titel ons eraan om ook zorg te dragen voor de geloofsgemeenschap en onze plaats en taak in de Kerk te erkennen. De Kerk is groter dan wij, en we zijn alleen Kerk wanneer we samen het geloof delen en verbonden leven met Christus. De Kerk is van alle tijden en overstijgt landen en organisaties. Ze is de permanente basis voor onze verbondenheid met God en met elkaar.
Op deze dag vragen we Maria om haar moederlijke bijstand en om ons te leren hoe we samen Kerk kunnen zijn en ons individuele belang kunnen overstijgen. Ze is onze leermeesteres en haar zorg strekt zich uit tot de volgende generaties, zodat zij de rijkdom van het geloof kunnen ontdekken. We vragen haar ook om de Kerk te helpen in haar rol in de samenleving, als geweten en opvoedster, zodat ethische waarden en rechtvaardigheid worden gewaarborgd.
De gedachtenis van vandaag herinnert ons eraan dat Maria onze persoonlijke Moeder is, maar ook van de Kerk. Laten we ons verenigen in het Lichaam van Christus, de Kerk, en haar leiding en zorg zoeken in ons streven om als kinderen van God te leven.
Ik wil eindigen met een gebed:
Lieve Maria, Moeder van de Kerk, Wij vragen u om uw moederlijke bijstand. Wees onze leermeesteres, opdat wij de rijkdom van het geloof mogen ontdekken. Verenig ons in het Lichaam van Christus, de Kerk, en leid ons in ons streven om als kinderen van God te leven. Bidden we samen een Weesgegroet… Amen.
Eerste lezing
Gen. 3, 9 – 15. 20
Maria moeder van alle levenden.
Uit het boek Genesis.
Nadat Adam in de tuin van Eden van de boom gegeten had
riep God de Heer de mens en vroeg hem:
‘Waar zijt gij?’
Hij antwoordde:
‘Ik hoorde uw donder in de tuin,
en toen werd ik bang, omdat ik naakt ben;
daarom heb ik mij verborgen.’
Maar God de Heer zei:
‘Wie heeft u verteld dat gij naakt zijt?
Hebt ge soms gegeten van de boom die Ik u verboden heb?’
De mens antwoordde:
‘De vrouw die Gij mij als gezellin gegeven hebt,
zij heeft mij van die boom gegeven,
en toen heb ik gegeten.’
Daarop vroeg God de Heer aan de vrouw:
‘Hoe hebt ge dat kunnen doen?’
De vrouw zei:
‘De slang heeft mij verleid, en toen heb ik gegeten.’
God de Heer zei toen tot de slang:
‘Omdat ge dit gedaan hebt,
zijt gij vervloekt, onder alle tamme dieren
en onder alle wilde beesten!
Op uw buik zult ge kruipen en stof zult ge vreten,
alle dagen van uw leven!
Vijandschap sticht Ik tussen u en de vrouw,
tussen uw kroost en het hare.
Dit zal uw kop bedreigen, en gij zijn hiel.’
De mens noemde zijn vrouw Eva,
want zij is de moeder geworden van alle levenden.
H.Evangelie
Joh. 19, 25 – 34
“Zie uw Zoon. Zie uw moeder”
In die tijd
stonden bij het kruis van Jezus:
zijn moeder en de zuster van zijn moeder,
Maria, de vrouw van Klopas, en Maria Magdalena.
Toen Jezus zijn moeder zag
en bij haar staande de leerling die Hij liefhad,
zei Hij tot zijn moeder:
‘Vrouw, zie uw zoon.’
Vervolgens zei Hij tot de leerling:
‘Zie uw moeder.’
En van dat uur af nam de leerling haar bij zich op.
Hierna, wetend dat nu alles was volbracht,
opdat de Schrift zou worden volbracht, zei Jezus:
‘Ik heb dorst.’
Er stond daar een kruik vol zure wijn.
Ze staken dus een spons vol zure wijn op een hysopstengel,
en brachten die aan zijn mond.
Toen Jezus dan van de zure wijn genomen had, zei Hij:
‘Het is volbracht’,
en nadat Hij het hoofd had gebogen, gaf Hij de geest.
Aangezien het voorbereidingsdag was
en opdat de lichamen niet aan het kruis bleven op sabbat
– want het was de grote dag van die sabbat –
vroegen de Joden aan Pilatus
dat van hen de benen werden gebroken
en zij zouden worden weggehaald.
Daarop kwamen de soldaten
en braken de benen van de eerste en van de andere
die met Hem was gekruisigd.
Toen zij echter bij Jezus kwamen
en zagen dat Hij reeds dood was,
braken zij zijn benen niet;
maar een van de soldaten doorstak zijn zijde met een lans
De term “eucharistische heilige” verwijst naar een persoon die een diepe en intense devotie heeft tot de Eucharistie, het sacrament van Christus’ lichaam en bloed. Het zijn mensen die hun leven hebben toegewijd aan het vieren en aanbidden van de H. Eucharistie en die een bijzondere spirituele connectie hebben met Christus in dit sacrament. De geschiedenis van de katholieke Kerk kent vele eucharistische heiligen, van heiligen die in de middeleeuwen leefden tot moderne heiligen van onze tijd. Sommigen van hen waren bisschoppen, priesters of religieuzen, terwijl anderen gewone leken waren die de Eucharistie in hun dagelijks leven vierden en aanbaden.
Een van de bekendste eucharistische heiligen is de heilige Thomas van Aquino. Hij was een middeleeuwse theoloog en filosoof die bekend stond om zijn diepgaande kennis van de Schrift en de kerkelijke leer. Hij schreef uitgebreid over de Eucharistie en ontwikkelde de leer van de transsubstantiatie, waarbij het brood en de wijn tijdens de consecratie daadwerkelijk het Lichaam en Bloed van Christus worden.
Een andere bekende eucharistische heilige is de heilige Julianus van Norwich. Zij was een mystica uit de veertiende eeuw die bekend stond om haar visioenen en openbaringen over God en de heilige Eucharistie. Haar beroemde uitspraak “All shall be well, and all shall be well, and all manner of thing shall be well” (“Alles zal goed zijn, en alles zal goed zijn, en alle mogelijke dingen zullen goed zijn.”) getuigt van haar diepe vertrouwen in God en zijn genade.
De heilige Pater Pio is een andere moderne eucharistische heilige. Hij was een Italiaanse priester en stigmaticus die bekend stond om zijn intense devotie tot de Eucharistie en zijn vermogen om de zielen van mensen te lezen. Hij droeg dagelijks de H. Mis op en bracht vele uren door in aanbidding voor het Allerheiligste Sacrament.
De heilige Thérèse van Lisieux, ook bekend als de kleine Thérèse, is een andere eucharistische heilige die bekend staat om haar liefde voor de Eucharistie. Zij was een Franse karmelietes die in de late negentiende eeuw leefde en bekend stond om haar eenvoudige, kinderlijke geloof en haar toewijding aan de eenvoudige (‘kleine’) manieren van liefhebben.
Al deze heiligen delen een diepe en intense liefde voor de Eucharistie, die voor hen een bron van genade en spirituele kracht was. Zij zagen de Eucharistie als de kern van hun geloof en toewijding aan Christus en putten uit deze bron de genade om anderen te dienen en lief te hebben.
In onze tijd zijn er nog steeds vele mensen die zich laten inspireren door de spiritualiteit van de eucharistische heiligen en die zich toewijden aan de Eucharistie in hun dagelijks leven. Of het nu gaat om priesters die dagelijks de Mis opdragen, religieuzen die vele uren in aanbidding doorbrengen, of gewone leken die regelmatig deelnemen aan de Eucharistieviering, zij allen ervaren de diepe vreugde en vrede die voortkomt uit hun toewijding aan de Eucharistie.
De Eucharistie is een uniek sacrament in het katholieke geloof omdat het ons in staat stelt om Christus persoonlijk te ontmoeten en met Hem verenigd te worden. Het is een bron van kracht en genade die ons in staat stelt om ons leven te leiden in overeenstemming met de wil van God en om onze medemensen te dienen met liefde en nederigheid.
De eucharistische heiligen zijn voor ons een inspiratie en een voorbeeld van toewijding aan Christus in de Eucharistie. Zij laten ons zien dat het mogelijk is om een diepe en intense relatie met Christus op te bouwen door deel te nemen aan de Eucharistie en door Hem te aanbidden in het Allerheiligste Sacrament.
Als we ons laten inspireren door de eucharistische heiligen en ons toewijden aan de Eucharistie in ons dagelijks leven, zullen we merken dat ons geloof verdiept en ons leven verrijkt wordt. We zullen in staat zijn om onze medemensen met meer liefde en compassie te dienen en om ons leven te leiden in overeenstemming met de wil van God. De Eucharistie is werkelijk een bron van genade en spirituele kracht die ons in staat stelt om te groeien in heiligheid en om ons leven te wijden aan Christus.
We gaan aanstaand weekend luisteren naar het evangelie van de Emmaüsgangers.
Het begint met twee leerlingen van Jezus die op de derde dag na zijn kruisiging en begrafenis op weg waren naar het dorp Emmaüs, dat ongeveer 11 kilometer van Jeruzalem lag. Ze waren teleurgesteld en in de war over wat er met Jezus was gebeurd. Terwijl ze onderweg waren, kwam Jezus zelf naast hen lopen, maar ze herkenden Hem niet. Jezus vroeg waarom ze zo bedroefd waren en ze vertelden Hem over de gebeurtenissen van de afgelopen dagen, inclusief de dood van Jezus aan het kruis.
Jezus legde uit dat dit alles moest gebeuren volgens de Schriften en dat hij de Verlosser (Messias) was die was voorspeld. Hij begon vanaf Mozes en alle profeten de Schriften uit te leggen. Toen ze in Emmaüs aankwamen, nodigden de twee leerlingen Jezus uit om te blijven overnachten en met hen te eten. Tijdens het breken van het brood herkenden ze Jezus en Hij verdween uit hun zicht. Ze realiseerden zich dat hun harten in vuur en vlam stonden terwijl Jezus de Schriften uitlegde en met hen sprak.
Dit verhaal heeft een diepe betekenis voor ons, als gelovigen. Ten eerste zien we dat zelfs degenen die dicht bij Jezus stonden en Hem volgden, moeite hadden om de betekenis van Zijn lijden en verrijzenis te begrijpen. Maar we zien ook dat Jezus zelf bereid was om naast hen te lopen, met hen mee te lopen, om hen te onderwijzen en hen te helpen begrijpen wat er was gebeurd.
Daarnaast is het belangrijk om op te merken dat Jezus zich pas openbaarde aan de Emmaüsgangers toen Hij het Brood brak en deelde. Dit is een verwijzing naar de heilige Mis; de Eucharistie, waarin Jezus zichzelf aan ons openbaart en zich met ons verenigt door de gave van de H. Communie; Zijn Lichaam en Bloed.
Dit evangelie van deze zaterdagavond / zondag is dus een herinnering voor ons dat Jezus altijd bij ons is, zelfs als we Hem niet herkennen. Hij loopt naast ons, Hij onderwijst ons en Hij openbaart zichzelf aan ons in Gods Woord en Eucharistie. Laten we nu ons hart openstellen voor Jezus, zodat we Jezus beter begrijpen en Zijn liefde en genade kunnen ervaren.
Laten we tot slot samen bidden:
“Goede Jezus, dank u dat u altijd bij ons bent, en bij mij bent, zelfs als we u niet meteen herkennen. Help ons om steeds weer ons hart voor u te openen, zodat we uw liefde en genade kunnen ervaren en kunnen getuigen van uw aanwezigheid in ons leven. Amen”.
Sinds het Jaar 2000 wordt Beloken Pasen in het teken van de Goddelijke Barmhartigheid ofwel de Barmhartige Liefde van Jezus gevierd, een zondag die werd ingesteld door paus Johannes Paulus II.
Het is een viering van de Goddelijke Barmhartigheid als een uitdrukking van Gods goedheid, die zijn eniggeboren Zoon, Jezus Christus, als Verlosser heeft geschonken om de mensheid eeuwig leven te bieden door het Paasmysterie van zijn Zoon.
De instelling van deze zondag is van groot belang voor de hele Kerk, zoals opgeschreven in de dagboekaantekeningen van zuster Faustina. Op deze dag worden de diepste diepten van Gods tedere Barmhartigheid gevierd en wordt een overvloedige genade uitgestort over de zielen die tot de fontein van Gods Barmhartigheid naderen. Wie te biechten gaat en de Heilige Communie ontvangt, zal volledige vergeving van zonden en kwijtschelding van straf ontvangen, zoals beloofd door Jezus aan zuster Faustina. Op deze dag staan alle sluizen van de Hemel open voor genade, en allen worden uitgenodigd om hun harten te openen voor Gods Barmhartige Liefde en zo zijn genade (opnieuw) te ontdekken.
Wij zijn allen uitgenodigd tot het Feest van de Goddelijke Barmhartigheid!
Verdieping
Op de avond van de eerste dag van de week waren de leerlingen bij elkaar, met de deuren op slot uit angst voor de Joden. Dit is begrijpelijk, want ze waren nog steeds verward en bang na de kruisiging van Jezus. Maar plotseling komt Jezus in hun midden, ondanks de gesloten deuren. Jezus’ verrijzenis heeft de fysieke beperkingen van de mens overstegen en laat zien dat Hij macht heeft over de natuurlijke wereld.
Vervolgens toont Jezus zijn doorboorde handen en zijde aan zijn leerlingen. Hij toont de wonden die Hij heeft opgelopen tijdens zijn kruisiging. Dit is een herinnering aan zijn offer voor de zonden van de mensheid. Jezus’ lijden en dood aan het kruis waren geen willekeurige gebeurtenissen, maar waren de vervulling van Gods plan voor verlossing.
Na zijn verschijning stuurt Jezus zijn leerlingen op een missie. Hij zegt tegen hen: “Zoals de Vader Mij gezonden heeft, zend Ik ook u” (Johannes 20:21). Hier zien we dat Jezus zijn apostelen roept om zijn Werk van Barmhartigheid voort te zetten en zijn Boodschap van genade en verzoening met de wereld te delen.
Dit geldt ook voor ons vandaag. Als gelovigen zijn we geroepen om de liefde van Jezus te delen en zijn boodschap van redding door genade te verspreiden naar anderen om ons heen.
Thomas, een van de apostelen, was er niet bij toen Jezus verscheen. Toen de anderen hem vertelden dat ze Jezus hadden gezien, kon hij het niet geloven en zei: “Als ik niet in zijn handen het teken van de spijkers zie en mijn vinger in het teken van de spijkers steek en mijn hand in zijn zijde leg, zal ik beslist niet geloven” (Johannes 20:25).
Laat dit zien dat Thomas twijfelde aan de verrijzenis van Jezus?
Een week later verschijnt Jezus opnieuw, en dit keer is Thomas erbij. Jezus nodigt hem uit om zijn handen en zijde aan te raken en te geloven. Thomas reageert onmiddellijk met: “Mijn Heer en mijn God!” (Johannes 20:28). Hier zien we Gods genade werkzaam door Jezus, die begrip heeft voor de twijfels van Thomas en hem uitnodigt om toch te geloven. Jezus legt ons hier uit dat het normaal is om vragen te hebben en misschien soms te twijfelen, maar dat Hij bereid is ons daarin te ontmoeten en ons te helpen te groeien in geloof.
Jezus richt zich tot Thomas en zegt: “Omdat je Mij gezien hebt, heb je geloofd; zalig zijn zij die niet gezien hebben en toch geloven” (Johannes 20:29).
Geloven in Jezus gaat verder dan alleen met wat we kunnen zien of begrijpen met onze zintuigen. Het vraagt om een diepgaand vertrouwen en overgave aan Hem, zonder gezien te hebben.
Het geloof in Jezus opent de deur naar het eeuwige leven bij God.
Moge dit Evangelie u en ons allen inspireren om te geloven; en om te groeien in dat geloof. Mogen we altijd de verlossende kracht van Jezus’ verrijzenis doorgeven aan anderen. Amen.
Toespraak van Marguerite tijdens de grote Internationale Bedevaart van het Legioen Kleine Zielen op zondag 30 augustus 1998
Dierbare Kleine Zielen,
Moge de Heilige Geest mij verlenen, uw hart te raken. Het heeft God behaagd dat wij ook dit jaar nog, hier samen zijn om de glorie van de Heer te bezingen, en voor een broederlijke dialoog in de Oneindige Liefde, die te weinig gekend is in deze wereld die ontrouw is aan haar Schepper. Bidden wij samen een Weesgegroet opdat, door bemiddeling van de Maagd Maria, haar welbeminde Zoon Jezus Zijn genaden zou uitstorten over heel deze bijeenkomst van Kleine Zielen en over elk van ons in het bijzonder.
Dierbare Kleine Zielen, Jezus is onze Grote Vriend die alles begonnen is door Zijn Verlossingswerk dat Hij in elk van ons zal voltooien. Hij zal zijn kleine medeverlossers verenigen met Zijn verheerlijkt lichaam, op de Dag van zijn Wederkomst. Mijn kleine kindertjes, hier beneden is er geen langdurige rust voor ons.
Het is een strijd van elk ogenblik en onze wreedste vijand is ons eigen ik, en het is de overwinning op onszelf die ons zal leiden naar de heiligheid van ons diepste wezen, maar dat zich zal openbaren in heel de heerlijkheid van het zalige leven dat de Heer op dit ogenblik voorbereidt voor Zijn trouwe dienaars. Laat ons niet bedroefd zijn om onze zwakheden, onze onmacht, zelfs niet om ons vallen, want zij zijn slechts aardse meststof waarvan Jezus zich bedient om de akker van onze bekeringen, die Hij wenst te bezitten, vruchtbaar te maken. De Barmhartige Liefde prikkelt de goede voornemens, de Liefde leert standvastigheid en trouw aan de genade. De Liefde schenkt aan de ziel een geest van gebed, de kracht om te offeren en boete te doen in overeenstemming met zijn aanbiddelijke Wil.
De liefde is deugd van nederigheid, geduld jegens onszelf en jegens onze naaste. Dierbare Kleine Zielen, onthoud goed deze woorden die Jezus dierbaar zijn: Hij wil in ons bloeiende liefde zien, in de zielen die zich beschikbaar stellen, onderworpen aan de Aanbiddelijke Wil van Hem die ons zozeer bemint. En als wij Jezus beminnen zal Hij niet ophouden ons buitengewone genaden te schenken. Wij moeten onze broeders beminnen, wie zij ook zijn, en niet over hen oordelen. Het is al voldoende ernstig dat wij allen het laatste oordeel zullen ondergaan, dat zachtmoedig en barmhartig zal zijn voor hen die zich zondaars weten en Gods vrienden willen zijn. Indien wij vertrouwvol en berouwvol zijn over onze fouten, blijft Jezus in elk van ons, wie wij ook zijn, door Zijn mystiek diep en liefdevol Leven, dat verliefd is op Zijn schepselen die Hij wil redden.
Toelichting bij de foto
Deze foto is genomen tijdens een internationale bedevaart naar de heilige berg van Chèvremont en de kapel van de Barmhartige Liefde. Als gevolg van de meestal zeer goede opkomst, met o.a. bussen uit Frankrijk, Spanje, Polen, Italië, Duitsland, Oostenrijk, Zwitserland, moest er elk jaar voor deze gebedsbijeenkomst een speciale grote tent worden opgebouwd. De Basiliek en de Kapel waren immers veel te klein om alle bedevaarders te kunnen ontvangen. In de hoogtijdagen van de jaren ’80 en ’90 waren regelmatig wel 5000 tot 6000 mensen aanwezig. Deze bijzondere en genadevolle bedevaarten vonden elk jaar plaats op de laatste zondag van de maand augustus en hebben geduurd van 1971 tot 2011: dus precies 40 jaar!
Zijn voorkeur gaat uit naar de heel kleinen: “Als gij niet wordt als kleine kinderen, zult gij Gods koninkrijk niet binnentreden”. God bemint de armen, de nederigen, de vluchtelingen, de ongelukkigen die door de huidige wereld bedorven en verworpen zijn. Hij bemint de zieken, de bedrukten, maar zeker ook, de groten van deze wereld die zich heel klein kunnen maken om hen te helpen die hongerig zijn, die dorsten naar rechtvaardigheid, broederlijkheid, materiële en geestelijke hulp. Dus zeg ik u, kinderen, deze groten, rijk en machtigen van deze wereld zullen door God hooggeacht worden als zij gehoor geven aan de Liefde van Jezus in hun hart en die hen oproept Barmhartige Samaritanen te zijn.
Vergeten wij daarom nooit onze kleine ongeboren martelaars; martelaars geofferd bij het prille ontluiken van hun leven, bloederige slachtoffers, maar reeds engelen in het paradijs. Bidden wij voor de lichtzinnige moeders, die niet aarzelen het leven dat zij dragen te doden, want zij kruisigen Jezus opnieuw, Hem de Schepper, de Heer van het Leven. Mochten zij deze Waarheid begrijpen, en de gevolgen die hen in de toekomst wachten. Jezus lijdt in hen. De Kleine Zielen zullen ook bidden voor de artsen die ik, omdat het de waarheid is, wreed en misdadig moet noemen, zonder eerbied voor de vrucht van liefde die groeit in het geschonden lichaam van de arme moeders die het heilige mysterie dat zij in zich dragen, niet begrijpen. Deze dokters die hen niet bewust maken van wat het moederschap is: een klein wezentje dat in hen smeekt en schreeuwt: “Mama, dood mij niet”.
Alles wat ik u zeg, dierbare Kleine Zielen, komt uit Jezus’ Hart. Zijn woorden zijn eisen, smeekbeden van de Welbeminde die ons toeroept: “zondig niet meer, gij doet Mij lijden”. En Jezus noemt ons Zijn vrienden. Maar willen wij echt Zijn vrienden zijn? Willen wij, ik herhaal het, Zijn kleine medeverlossers zijn, om deze wereld in nood te redden? Zoveel vragen. En hoeveel antwoorden zijn er te geven. Jezus eist niet. Zijn liefde vraagt, smeekt, kondigt zijn Glorievolle Terugkomst aan waar wij zozeer op hopen. Niemand kent dag noch uur van deze terugkomst, maar laat ons hopen dat die niet lang uitblijft, want de mens is vernieler van de schepping geworden. De mens wil God zijn. De mens steelt en misbruikt de naam van God. De mens wil scheppen en hij vernielt. De mens spreekt over liefde en vervangt dat woord door ondeugd, verdorvenheid, permissiviteit van het slechte langs pornografie en wil zelfs gaan tot het schandelijk, zogenaamd huwelijk tussen homoseksuelen, tot vrije verkoop van drugs in vele landen. En wat wordt er daardoor van onze kinderen? Ik laat het u raden.
En boven een groot mysterie dat de geschiedenis overstijgt, is er dat van de Katholieke Kerk die universeel wil zijn. In onze tijd wordt onze Kerk bestreden in haar leer en in haar moraal en vooral in haar bestuur. Maar zij staat pal en zal steeds pal blijven want zij hoort Jezus toe. Zij is onwrikbaar, aangepast aan de noden van de tijd, maar blijft onveranderlijk in haar leer, lijdend onder ongehoorzaamheid en onbegrip, en toch kracht puttend uit haar huidige zwakheid. Door sommigen wordt zij gehaat, maar men mag zeggen dat zij altijd geducht wordt. Men wil haar doodzwijgen, haar misprijzen. De regeringen wanen zich God. Dit neemt niet weg dat de Kerk steeds op het voorplan staat, in de belangstelling van de wereld. Wij zien het dag na dag, steeds opnieuw en meer dan ooit in de verheven Persoon van onze veelgeliefde Paus Johannes Paulus II, rechtopstaand en vastgeklonken aan de Rots waarop de kerk steun.
Onze Kerk, Kinderen, heeft slechts één doel: geluk en welzijn in Gods liefde aan de mensen bezorgen. Zij streeft naar “Vrede aan de mensen van goede wil”, van welke natie ook. Men heeft haar vijand van cultuur genoemd, zij zou de beschaving ten gronde richten. Geloof dit niet. Zij vraagt vooral eerbied en erkentelijkheid voor de Heilige Eucharistie bij het ontvangen van dit Liefdesacrament. Zij vraagt gehoorzaamheid aan de voorschriften van Jezus. Ik zeg u; de Heilige en Apostolische Kerk, zelfs zonder menselijke bijstand en als geketend, blijft sterk en vrij en verovert vele harten.
Jezus, beste Kleine Zielen, verzoent in zichzelf de eisen van een oneindige heerlijkheid; de noodzaak van gevoelsliefde en daarbij bovenal de geestelijke schoonheid te beminnen, de dorst naar oneindig geluk die elk menselijk hart kwelt en het verlangen naar rust en naar een leven zonder einde.
Dierbare Kleine Zielen, gij weet dat Sint Jozef, de grootste heilige in de hemel, tot Beschermheer van het dierbare Legioen werd uitgeroepen. Bij hem en bij de kleine Theresia van het Kind Jezus, Patrones van het Legioen, zijn wij in goede handen. Nemen wij deze grote heilige van de stilte tot voorbeeld, die alle ruimte laat voor Jezus en Maria. Heilige van de stilte. Stilte van God in onze vaak door het leven gekneusde harten. Vragen wij op voorspraak van Sint Jozef een diepe liefde, een grenzeloze dankbaarheid jegens de Heer, die ons zulk een verdediger schonk, te mogen uitdrukken, onder mekaar en om ons heen.
Om over de groei van de Kleine Zielen te waken geeft Jezus ons deze goede Heilige, deze grote Zwijgzame, die bekommerd is om onze voortgang op Gods wegen. Koninklijke deugd waaruit de Oneindige Liefde komt, soms verborgen, maar steeds werkzaam, want wezenlijk gevoed door onze dierbare Voedstervader Sint Jozef. Begrijpen wij goed de belangrijke rol van Sint Jozef in het Legioen. Hij ziet in elk van ons de Kleine-Grote Jezus, van wie hij, met zoveel liefde, vertrouwen, kleinheid en zielenadel geput uit de Barmhartige Liefde, de Voedstervader was. Dit is de grote liefdesles door onze dierbare Beschermheer, Sint Jozef, in vereniging met de kleine Theresia, aan de Kleine Zielen gegeven, om ons te leren beminnen.
Dierbare Kleine Zielen, ik eindig hierbij met het verhaal van ons bezoek aan de Heilige Vader te Rome. Mijn geestelijke Vader en ikzelf, vergezeld door een andere Kleine Ziel hebben de eer gehad, de heilige Vader in het Vaticaan te ontmoeten om hem het vierde deel van de Boodschap aan te bieden. (nb. op 12 december 1979 bood Marguerite het 1e deel van de Boodschap aan paus Johannes Paulus II aan. Hij zou spontaan hebben gezegd: “Ik weet het, ik weet het”.)
Deze tweede ontmoeting met de Heilige Vader is een uniek moment in mijn leven. Ik heb met ontroering diezelfde blik gezien die mij in 1979 zo aangegrepen heeft. Ik kan u zeggen dat dit bezoek van 2 juli (1998) een succes was voor ons en voor het dierbare Legioen. Wij hebben de ochtendmis van de Heilige Vader, in zijn privékapel bijgewoond, ingetogen en in zekerheid, door zijn aanwezigheid, in tegenwoordigheid van de Heer zelf te zijn. Zijn ingetogenheid is intens. Hij bidt en men voelt Hem zo nabij en toch zover weg van ons.
Onmiddellijk na de H. Mis van de Heilige Vader heb ik hem het vierde deel van de Boodschap kunnen overhandigen. Wanneer hij, na andere aanwezigen te hebben begroet, naar mij toekwam, heeft hij mij herkend en zachtjes gezegd: “Ah, Marguerite”, als teken van herkenning. Hij heeft het boek aangenomen, heeft mij glimlachend gezegend en heeft mijn hand in de zijne genomen, Ik heb een kort onderhoud met hem gehad en ik heb hem al de liefde en trouw van de Kleine Zielen overgemaakt.
De privésecretaris van de Heilige Vader, Monseigneur Dziwisz, die hem vergezelde, heeft mij tijdens dit onderhoud ook gezegd; “Proficiat voor alles wat gij doet. En hoe stelt uw beweging het”? Ik heb geantwoord: “Zeer goed, over geheel de wereld. De Boodschap wordt verspreid over 130 landen en is vertaald in bijna 20 talen”. Hij heeft mij gezegd: “doe zo voort”. Mijn geestelijke vader heeft hem het vierde deel van de Boodschap aangeboden dat hij glimlachend heeft aangenomen. Vooraleer de zaal te verlaten waarin wij ons bevonden heeft de Heilige Vader zich naar ons toegekeerd en heb ik opnieuw, van op afstand zijn op mij gevestigde blik ontmoet. Wij hebben hem allen toegejuicht. De Heilige Vader heeft als afscheidsgroet de arm omhoog geheven en is teruggekeerd naar de kleine kapel waar ik de Heilige Tegenwoordigheid had aangevoeld.
Ik heb daarnaast ook de aanwezigheid van Jezus mogen ervaren in de ontmoeting, tijdens deze ochtendmis, met Monseigneur Amaral, bisschop van Fatima in Portugal, met wie ik ook gesproken heb. Ik heb hem toevertrouwd dat zijn voorganger, Monseigneur Venancio, die de genade verkreeg zich bezig te houden met die kleine zieners van Fatima, met mij een drukke briefwisseling heeft gehad. Hij was erdoor geboeid te vernemen dat ik brieven bezat van Monseigneur Venancio en hij heeft mij gezegd dat mijn brieven aan Monseigneur Venancio in de archieven van het bisdom Fatima bewaard zijn gebleven. Alles wat ik u hier zeg, dierbare Kleine Zielen, is slechts een beknopte weergave van ons bezoek aan het Vaticaan, maar ik kan u zeggen dat ik zwaar lijden heb gezien in de Heilige Vader. Ik heb het diep aangevoeld en gedeeld want de terugreis is voor mij zeer zwaar geweest. Maar vrede en vreugde in het lijden zijn mijn offers, die ik aan de Goede God heb aangeboden.
Ik vraag u, dierbare Kleine Zielen, door uw gebed en uw kleine offers onze dierbare Paus te steunen. Hij draagt het kruis van Christus, maar hij houdt stand. Het dierbare Legioen van de kleinen gaat vooruit op de weg naar de triomf van de Barmhartige Liefde in de wereld. Moge Jezus en Maria uw enige weg zijn naar de Liefde die begrijpt en vergeeft. Een Liefde zonder verdeeldheid en oneindig wacht op ons, indien wij trouw zijn aan Zijn Wet: “Bemint elkaar zoals Ik u heb bemind”.
Uit; Nieuwsbrief Maart / April 2023, Stichting Legioen Kleine Zielen Nederland, blz. 6-8.
Voelt u de vreugde van binnen in uw hart? Wat is ons een groot goed ten deel gevallen. Dramatische dagen ging hieraan vooraf. Nu is alle droefheid verdwenen, want de Heer heeft zijn belofte waargemaakt: Hij is niet dood, Hij leeft!
Nu is onze verlossing voltooid. Want nu zijn de poorten van het paradijs weer open, de engelen met hun zwaarden zijn verdwenen, en wij mogen deel hebben aan die hemelse vreugde. Wat een geweldig perspectief ligt er nu voor ons open. Alles wat ons bezwaart, alle zonden zijn van ons weggenomen. De dood heeft niet meer het laatste woord, maar het eeuwig leven bij de Heer.
Het is zo betreurenswaardig, dat vele gedoopten dit grote verlossingswerk niet meer zo beleven. Ze zitten in de schaduw van de dood, terwijl ze het niet beseffen. Vele gedoopten zijn het geloof in de verrijzenis en daarmee het geloof in de verlossing kwijtgeraakt. Hoe kunnen zij dat geloof weer herwinnen? Misschien helpt het dat wij in ons doen en laten tonen dat wij verlost zijn.
Laten we de vreugde uitstralen, laat het licht in ons branden als een vuur. Jezus, het Licht der Wereld, die de Weg, de Waarheid en het Leven is, moet door ons heen zichtbaar worden. Dat kan wanneer wij door daden van geloof, hoop en liefde, getuigen in ons dagelijks leven. We kunnen verkondigen zonder te verkondigen met woorden, maar door ons levensgetuigenis.
Laat onze vriendelijkheid stralen, laten onze woorden vol van liefde zijn, laten we vergevingsgezind en barmhartig zijn, laten we geduldig zijn. Wanneer wij zo leven dan moge het zo zijn dat we daardoor onze omgeving aansteken en zo ook een licht zijn dat blijft branden.
Mogen wij zo het licht van Pasen doorgeven en moge het voor ons en de onzen een zalig Pasen zijn.
Barmhartigheidszondag 16 april in de Antoniuskerk van Scharn te Maastricht
Programma: 14.00 uur Aanbidding van het H. Sacrament, zang, gebed en biechtgelegenheid, 15.00 uur Barmhartigheidrozenkrans, 15.15 uur H. Mis met Mgr. E. De Jong, hierna gezellig samenzijn op de pastorie.
Barmhartigheidszondag16 april bij O.L.Vrouw Ter Potterie te 8000 Brugge
Programma: 10.00 uur H. Mis, aansluitend Aanbidding met rozenhoedje -kroontje H. Zr. Faustina- en biechtgelegenheid. 12.00 uur koffie tafel met boterkoeken. 13.00 uur Film over het leven van Zr Faustina. Einde 15.00 uur. Prijs € 10, tel. 050/ 36 17 18
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.