Crisis in de roepingen – in de taal van jongeren – Legioen Kleine Zielen van het Barmhartig Hart van Jezus.

Crisis in de roepingen – Tekst in de taal van jongeren van 2025

Misschien heb je het al gehoord: het aantal jonge mannen dat priester wil worden, is de laatste decennia enorm gedaald. Waar er vroeger tientallen jongeren per jaar voor het priesterschap kozen, zijn het er nu nog maar een paar. Dat noemt men een echte crisis.

Maar waarom is dat zo? Hoe komt het dat veel jongeren vandaag niet meer kiezen voor een leven in dienst van God en de Kerk?

Laten we een paar oorzaken bekijken.

***

De manier van godsdienstles geven is veranderd

Vroeger leerden jongeren op school heel duidelijk wat het geloof betekent:

wie Jezus is,
wat de sacramenten zijn,
waarom bidden belangrijk is,
hoe je kunt leven met God.

Alles was gebaseerd op de Bijbel en de Traditie. Daardoor waren jongeren vaak goed gevormd in hun geloof, en dat zorgde voor meer roepingen.

Na het Concilie is dat anders geworden. Godsdienstlessen gaan nu vaak meer over:

sociale rechtvaardigheid,
armoede,
verdraagzaamheid,
zorgen voor elkaar.

Dat zijn mooie dingen — maar het is niet de kern van ons geloof.

Jezus wordt soms voorgesteld als een soort sociale activist, maar minder als:

de Zoon van God,
onze Redder,
Degene die door Zijn dood en verrijzenis ons eeuwig leven geeft.

Zonder dat hart van het geloof wordt het moeilijk om te begrijpen waarom iemand priester zou worden. Want als geloven alleen gaat over ‘goed doen’, dan kan iedereen dat — je hoeft er geen priester voor te zijn.

2. We vergeten soms het eeuwig leven

Vandaag richten veel mensen zich bijna volledig op dit leven:
school, werk, succes, relaties, geld, sociale media…

Maar het geloof spreekt óók over iets dat verder gaat dan dit alles:
het eeuwig leven — waarvoor we geschapen zijn.

Als het geloof alleen nog draait om ‘lief zijn voor elkaar’, verdwijnt het grotere verhaal:

dat God een plan heeft met je leven,
dat Jezus je roept om Hem te volgen,
dat Hij leeft en verrijzenis realiteit is.

Wanneer dat verdwijnt, verdwijnt ook het verlangen om priester, religieuze of missionaris te worden.

3. Wonderen, sacramenten en gebed lijken soms minder belangrijk

Als verhalen over Jezus’ wonderen worden weggemoffeld als “symbolisch”,
of als de eucharistie alleen gezien wordt als “een ritueel samenkomen”,
verdwijnt het besef van het heilige.

En wie voelt zich dan nog aangesproken om zijn leven volledig aan Christus te geven?

Wat kunnen we daaraan doen?

Dat is eigenlijk heel eenvoudig, maar vraagt moed:

Terug naar de kern van het geloof.

Terug naar:

de catechismus
de Bijbel
de sacramenten
de ontdekking van wie Jezus écht is
het besef dat het leven groter is dan het hier en nu

De Kerk heeft gelukkig goede hulpmiddelen zoals:

de Catechismus van de Katholieke Kerk,
het Compendium,
en opnieuw sterkere geloofsvorming.

Wanneer jongeren opnieuw ontdekken dat Jezus leeft, dat Hij roept, dat Hij vreugde geeft die de wereld niet kan geven — dán ontstaat er weer ruimte voor roepingen.

En wat met jullie?

Misschien roept God ook iemand van jullie.
Misschien spreekt Hij zacht, in stilte, door een gedachte of verlangen.

Roepingen beginnen nooit met een schok, maar met een fluistering.
Met nieuwsgierigheid.
Met de vraag: “God, wat wilt U met mijn leven?”

En wie die vraag durft te stellen… kan verrassende antwoorden krijgen.

***

Het priesterbeeld vroeger en nu

Misschien hebben jullie het al eens gehoord: “vroeger was het priesterschap heel anders”.
Maar wat betekent dat? En waarom is dat belangrijk voor roepingen vandaag?

Laten we het even stap voor stap bekijken.

1. Hoe keek men vroeger naar een priester?

Een priester werd gezien als iemand die heel dichtbij Jezus stond:

een herder voor de mensen,
een dienaar van het Woord,
iemand die Gods sacramenten mocht geven,
iemand die anderen naar het eeuwig leven wilde leiden.

Zijn kleding — een soutane of een pij — liet zien:
“Ik ben beschikbaar voor iedereen. Ik ben van God.”
Dat riep automatisch respect op. Het was ook een manier om zichtbaar getuige te zijn.

Priesters baden dagelijks, dienden de sacramenten, en waren herkenbaar als geestelijke leiders.
Hun leven was helemaal gericht op God.

2. En hoe is dat beeld vandaag veranderd?

Vandaag is het beeld van de priester veel minder duidelijk.
Sommigen zien hem vooral als iemand die:

voorgaat in de liturgie,
opkomt voor sociale rechtvaardigheid,
zich inzet voor armen en verdrukten.

Allemaal waardevolle taken!
Maar… het unieke van het priesterschap — dat een priester Christus vertegenwoordigt — raakt soms wat op de achtergrond.

Ook uiterlijk is er veel veranderd.
De priesterkleding heeft vaak plaatsgemaakt voor gewone kledij.
Daardoor herkennen veel mensen niet meer wie de priester eigenlijk is of wat zijn bijzondere roeping inhoudt.

En jongeren voelen dat:
“Als het priesterschap er hetzelfde uitziet als elk ander beroep, waarom zou je er dan je leven aan geven?”

3. Hoe staan priesters tegenover de Kerk en de paus?

Vroeger was er een vrij grote eenheid:
priester, paus en leer van de Kerk stonden op één lijn.

Vandaag hoor je soms dat priesters of theologen kritisch zijn:

de leer zou ouderwets zijn,
sacramenten minder belangrijk,
traditie achterhaald.

Voor gelovigen, en zeker voor jongeren die zoeken naar duidelijkheid, werkt dat verwarrend.
Wie is nu te vertrouwen?
Waar staat de Kerk voor?

Wanneer priesters onderling verdeeld zijn, is het moeilijk voor jongeren om in dat klimaat een roeping te ontdekken.

4. Het celibaat – een keuze van liefde

Vaak wordt het celibaat voorgesteld als:
“Je mag niets.”
Maar dat is helemaal niet wat het is.

Het celibaat is een positieve keuze:

uit liefde voor Jezus,
om helemaal beschikbaar te zijn voor de mensen,
om met heel je leven te getuigen dat God bestaat en liefheeft.

Het is niet gemakkelijk, maar de Kerk geeft priesters veel steun:

dagelijks gebed,
geestelijke begeleiding,
retraites,
onderlinge broederschap,
sacramenten.

Het celibaat is geen beperking, maar een teken van een grotere vrijheid:
leven voor God en voor de mensen.

5. Stromingen die het beeld van de priester vertroebelen

Sommige moderne ideeën hebben het klassieke priesterbeeld verzwakt, zoals:

de gedachte dat iedereen priester kan zijn zonder wijding;
discussies over vrouwelijk priesterschap;
bewegingen die de Kerkstructuur willen omdraaien.

Dat werkt verwarring in de hand.
Een roeping vraagt juist: duidelijkheid, identiteit, en een sterk voorbeeld.

Wanneer het unieke van het priesterschap vervaagt,
wordt de aantrekkingskracht voor jongeren kleiner.

6. Wat hebben jongeren vandaag nodig?

Eigenlijk is het heel simpel:

Ze willen echte priesters zien.

Niet priesters die proberen “één van de velen” te zijn,
maar priesters die uitstralen:

vreugde om God te dienen,
liefde voor de Eucharistie,
tijd voor gebed,
warmte en nabijheid,
trouw aan de Kerk,
een leven dat anders is — lichtgevend.

Als jonge mensen zulke priesters ontmoeten,
neemt het aantal roepingen vanzelf toe.

Samengevat:

Een priester is niet zomaar een sociaal werker.
Hij is iemand die Christus zichtbaar maakt in deze wereld.
Jongeren zoeken duidelijkheid, echtheid en vuur.
Waar het priesterschap helder en vreugdevol geleefd wordt, ontstaan roepingen.

***

De liturgie

Wanneer we vandaag spreken over roepingen, moeten we het ook hebben over de liturgie — de manier waarop we de H. Mis vieren. Want liturgie is niet zomaar een bijeenkomst: het is de ontmoeting met God. En hoe we vieren, beïnvloedt hoe mensen geloven. Zeker jongeren.

1. Wat is liturgie eigenlijk?

Liturgie betekent:
openbare eredienst aan God,
en in het bijzonder: de H. Mis,
waar Jezus’ Kruisoffer tegenwoordig wordt gesteld
en waar wij Gods genade ontvangen.

Vroeger beleefden mensen dat heel sterk:
veel eerbied, stilte, schoonheid, gregoriaans,
een priester die duidelijk zichtbaar de heilige handelingen verrichtte,
en een taal — het Latijn — die de plechtigheid onderstreepte.

Voor veel ouderen was dat een ervaring van “hemel op aarde.”

2. Wat is er na het Concilie veranderd?

Na het Concilie waren de bedoelingen goed:
de liturgie begrijpelijker maken,
de mensen meer betrekken,
dichter bij het dagelijks leven komen.

Maar in de praktijk ging het soms té ver.

In veel plaatsen verdwenen:

het Latijn,
het gregoriaans,
de plechtigheid,
de duidelijke rol van de priester,
de sacrale sfeer van het altaar.

Sommigen pasten dingen aan die nooit bedoeld waren:

eigen teksten,
parafrases van Bijbelverhalen,
liturgische experimenten,
communicatoreteams aan het altaar zonder toestemming,
communie op de hand als “standaard”.

Daardoor werd de H. Mis soms minder herkenbaar als offer,
en meer ervaren als een soort bijeenkomst.

3. Wat is het effect hiervan geweest?

1. Minder eerbied → minder geloofsbeleving

Als de liturgie te mensgericht wordt,
als de priester meer naar het volk spreekt dan naar God,
kan het gevoel van heiligheid verdwijnen.

2. Minder duidelijkheid → minder roepingen

Jonge mensen worden niet aangetrokken
door iets dat lijkt op een gewone vergadering.

Ze worden aangetrokken door:

mysterie,
schoonheid,
stilte,
sacrale muziek,
rituelen die niet van deze aarde zijn,
iets dat God zichtbaar maakt.

3. Minder focus op het offer → verwarring

De H. Mis is niet alleen een maaltijd.
Het is het Offer van Christus,
de Consecratie is het hart van ons geloof.
Als dat zwakker wordt,
verzwakt het hele katholieke leven.

4. Wat missen veel mensen vandaag?

Veel katholieken — jong én oud —
ervaren heimwee naar liturgie die:

hemels klinkt,
plechtig is,
stilte kent,
knielt,
zingt in gregoriaans,
trouw is aan traditie,
Jezus centraal stelt.

Daarom groeit wereldwijd de belangstelling
voor de Tridentijnse of traditionele Mis.
Niet uit nostalgie,
maar omdat ze een diepe sacraliteit uitstraalt
die jongeren soms zelden ergens anders vinden.

5. Wat betekent dit voor roepingen?

Heel simpel:

Waar liturgie vol eerbied is, daar groeien roepingen.

Waar God centraal staat,
waar schoonheid en stilte heersen,
waar de sacramenten stralen,
daar voelen jongeren:
“Hier is God écht.”
En dáár begint een roeping.

Als de liturgie haar glans verliest,
dan verliest ook de priester zijn aantrekkingskracht.
Want jongeren willen hun leven geven
voor iets wat groter is dan zijzelf.

6. Wat kunnen we vandaag doen?

De schoonheid en sacraliteit van de liturgie versterken.
Priesters aanmoedigen om met eerbied te vieren.
Jongeren laten proeven van stille aanbidding, gregoriaans, traditie.
De H. Mis weer centraal plaatsen als Offer van Christus.

Want in elke tijd — ook vandaag —
roept God jonge mensen.
Maar ze kunnen de roeping alleen horen
in een omgeving waar het heilige wordt gekoesterd.

***

De huwelijksmoraal

We hebben het vaak over roepingen, over geloven, over de Kerk…
Maar één onderwerp dat daar sterk mee verbonden is, is liefde en relaties.
Hoe wij omgaan met relaties, met ons lichaam en met seksualiteit,
heeft grote invloed —
niet alleen op ons persoonlijk leven,
maar ook op gezinnen én op roepingen in de Kerk.

1. Wat leerde de Kerk vroeger over liefde en huwelijk?

Vroeger hoorden jongeren heel duidelijk in catechese, jeugdgroepen en thuis:

leef kuis,
bewaar jezelf voor het huwelijk,
respecteer je lichaam en dat van de ander,
het huwelijk is heilig,
trouw is een deugd,
bid en ga biechten om sterk te blijven.

Dat klinkt misschien ouderwets,
maar het had wél gevolgen:

veel sterke huwelijken,
stabiele gezinnen,
kinderen die in liefde werden opgevoed,
minder echtscheidingen,
een sfeer waarin roepingen makkelijk konden groeien.

Waarom?
Omdat zuiverheid en trouw je vrij maken om echt lief te hebben —
en die vrijheid is de bodem voor grote keuzes.

2. Wat zien we vandaag?

De slinger is helemaal de andere kant op gegaan.

Vandaag hoor je veel vaker:

“Doe wat goed voelt.”
“Zolang je niemand kwaad doet, is alles oké.”
“Liefde = genieten.”
“Iedereen doet het.”
“Kuisheid? Dat is toch belachelijk.”

In boeken, media, sociale netwerken, films en zelfs soms in kerkelijke omgevingen
krijgt seksualiteit vooral een genotskleur.

Het gevolg?

het zondebesef verdwijnt,
bijna niemand biecht nog,
grenzen vervagen,
jongeren voelen zich verward,
relaties worden oppervlakkiger,
veel huwelijken starten wankel of mislukken vroeg.

En in gezinnen waar zoveel onrust en breuk is,
wordt het moeilijker dat jongeren de stille roep van God horen.

3. Wat doet dit met roepingen?

Voor een jonge man die over een priesterroeping nadenkt is het vandaag vaak:

“Waarom zou ik celibatair leven in een wereld die seksualiteit ziet als het grootste goed?”

“Hoe kan ik een andere weg kiezen als iedereen die weg belachelijk maakt?”

“Is het wel mogelijk om zuiver te leven?”

Maar dat zijn precies de vragen van een generatie
die verlangt naar meer.
Naar betekenis, echtheid, trouw, innerlijke rust,
naar liefde die verder gaat dan gevoel.

Celibaat is geen “nee” tegen liefde —
het is een radicaal “ja” tegen Gods liefde”,
een teken dat eeuwige liefde écht bestaat.

Maar die keuze kun je alleen maken
als je een cultuur kent die zuiverheid ondersteunt.

4. Wat hebben jongeren vandaag nodig?

Niet moraliserende toespraken.
Niet angst.
Niet schaamte.

Maar:

Waarheid (dat liefde meer is dan gevoelens)
Vrijheid (dat grenzen je beschermen)
Waarde (dat je lichaam heilig is)
Vertrouwen (dat je niet alles hoeft te doen wat de wereld roept)
Voorbeelden van sterke huwelijken én sterke priesters

De Kerk moet opnieuw duidelijkheid bieden,
niet om te veroordelen,
maar om jongeren te helpen ontdekken dat:

echte liefde geduld vraagt, zuiverheid geeft vrijheid,
en dat je pas echt ja kunt zeggen,
als je eerst hebt geleerd om nee te kunnen zeggen.

5. Wat kunnen wij vandaag doen?

Misschien moeten we opnieuw durven spreken
over de waarden die jongeren juist kracht geven:

kuisheid
trouw
respect
voorbereiding op een huwelijk
eerbied voor het lichaam
sacramenten als krachtbron
biecht als bevrijding
deugden die liefde laten groeien

Dit is niet achterhaald —
het is urgent.
De cijfers van gebroken relaties, depressies, eenzaamheid en gezinnen in crisis
laten zien dat we een betere weg nodig hebben.

En een cultuur die liefde zuiver ziet,
is ook een cultuur waar roepingen kunnen groeien.

Samengevat